Poland ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust Ron Paul: Israel Created Hamas!ZBRODNIE (ŻYDO)KOMUNISTÓW- "Rabin kontra prof. Nowak

Poland ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust Ron Paul: Israel Created Hamas!ZBRODNIE (ŻYDO)KOMUNISTÓW- "Rabin kontra prof. Nowak


ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 1/3
ZEGOTA-Council for Aid to Jews in Occupied Poland(1939-1945). ZEGOTA (in Polish: ŻEGOTA) was the only government-sponsored (London-based Polish Government-in-Exile) social welfare agency established to rescue Jews in German-occupied EUROPE. It provided hiding places and false identify documents for Jewish men, women, and children who were able to escape from German-Nazi control and ultimately their efforts saved thousands of lives.

ZEGOTA (ŻEGOTA) distributed about 50,000 sets of false identification documents that were provided by secret forgery units of the underground. ŻEGOTA agents looked for homes and hiding places, including emergency shelters, to enable escaping Jews to get off the streets as quickly as possible.
A special section of ŻEGOTA was organized to get Jewish children out of the German Warsaw Ghetto after locating homes for them. The Jewish children also required false documents and stories to match. If they were old enough, they had to memorize new identities. ŻEGOTA rescued about 2,500 Jewish children in the city of Warsaw. IRENA SENDLEROWA (de domo: IRENA KRZYŻANOWSKA) (also IRENA SENDLER) played a leading role in the rescue and hiding of Jewish children. LIFE IN A JAR in You Tube. ZEGOTA was the only such organization in occupied Europe during the Holocaust.

Germans selected Poland as the only country where aiding a Jew, be it only to give him a slice of bread, was immediately punished by death. Failure to inform on a neighbor hiding Jews meant deportation to a GERMAN NAZI Concentration and Extermination Camp(1939-1945) AUSCHWITZ, BUCHENWALD, DACHAU, BERGEN BELSEN, Ravensbrück, Sachsenhausen, MAUTHAUSEN, Neuengamme, GROSS-ROSEN, SZUCHA, PAWIAK, PALMIRY.

Few people know that among all the countries occupied by the German Third Reich during the Second World War(1939-1945) only in GERMAN-OCCUPIED POLAND was any kind of help to a person of Jewish faith or origin punishable by death. This penalty was widely announced by the occupying authorities. What is more, this punishment was quite often imposed not only on the rescuer, but also on his/her family, often on neighbors, and on whole towns or villages. The Germans believed in collective responsibility, trying to eliminate as many Poles, and Slavic people, as possible, making them the most terrorized populations after the Jews and the Gypsies. Close to THREE MILLION Polish Christians lost their lives by execution, torture, starvation, or overwork in more than 2,000 prisons, forced labor and concentration camps.

On August 22, 1939, a week before his attack on Poland, Hitler exhorted his nation: "Kill without pity or mercy all men, women and children of Polish descent or language. Only in this way can we obtain the living space we need." As many as 200,000 Polish children, deemed to have "Germanic" (Aryan) features, were forcibly taken to Germany to be raised as Germans, and had their birth records falsified. Very few of these children were reunited with their families after the war.
More than 500 towns and villages were burned, over 16 thousand persons, mostly Polish Christians, were killed in 714 mass executions of which 60% were carried out by the Wehrmacht (German army) and 40% by the SS and Gestapo. In Bydgoszcz the first victims were boy scouts from 12 to 16 years old, shot in the marketplace. All this happened in the first eight weeks of the war. See Richard C. Lucas, The Forgotten Holocaust; The Poles under German Occupation. Lexington: The University Press of Kentucky [c1986].

According to the AB German Plan, Poles were to become a people without education, slaves for the German overlords. Secondary schools were closed; studying, keeping radios, or arms of any kind, or practicing any kind of trade were prohibited under the threat of death.
Out of its pre-war population of 36 million, Poland lost 22%, a higher percentage than any other country in Europe. The heaviest losses were sustained by educated classes, youth and democratic forces that could have challenged totalitarianism. See I. C. Pogonowski, Poland: A Historical Atlas. New York, Hippocrene Books, 1987.
Righteous Among the Nations:
POLAND- 6066 - more than from any other German Nazi-occupied country
Total Persons- 22,211
ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 1/3

ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 2/3

ZEGOTA saved 50000 Jews from Holocaust 3/3

Ron Paul: I’d like to give you an update on 1207. This week we went over the number 218, which means that the majority of the members of the House of Representatives have signed on as co-sponsors. As a matter of fact, we’re up to 223 co-sponsors of the bill and this means that the momentum is picking up. It would be nice someday to see 290, which would mean that it could be passed even under suspension. We still have a long way to go, but this is really a very important event, an important number.

We also have to remember that we should push S 604, the Senate bill, which is the same bill and there’s not nearly as many co-sponsors over there, but eventually the Senate would have to act on this bill.

But we also have the strong support of Dennis Kucinich. As a matter of fact, he came on and symbolically became the 218th member to co-sponsor our legislation, but I also have co-sponsored his legislation, which is HR 2424. As a matter of fact, he has passed that in the committee that he’s on, the Government Oversight Committee, and that now will be acted on one way or the other.

Now, his bill is a little bit different. What it does, it provides access from Congress and the GAO to look at the papers in the Federal Reserve dealing with the lending facilities that were all devised here in this past year and that is very important and I have, like I said, been a co-sponsor of that.

But his bill now has… several things could happen and that could be brought directly to the floor or it could go to the Banking Committee. As a matter of fact, I think Chairman Frank is asking to take a look at that bill and that’s not all bad, but it does lend itself to some confusion. But if it comes to the Banking Committee, then I might then have the opportunity to take 1207 and attach it to what Mr. Kucinich has done and that would be fine. His bill doesn’t cancel my efforts out and my bill doesn’t cancel his efforts out.

But 1207 is much broader, Dennis’ bill has a sunset provision. After five years, it is sunsetted. That’s not all bad, but it’s not as good as what we’d want. What 1207 does, it’s an overall audit of everything the Fed does and there’s no sunsetting on it and calls for a full audit.

So it’s a different approach and 1207 is much thorough and, of course, we want to make sure that the bill in the Senate gets momentum as well. So we are now looking forward to some very positive things happening, but we also have to remember, there’s nothing automatic about this.

I think when push comes to shove, the authorities who will be under the gun if we ever get the Fed exposed are going to come down real hard and they’re going to be talking to the leaders of both parties on all the bad things that could happen if they ever found out what was going on.

But, you know, in a way, I don’t lie awake at night worrying about this because I think we’ve had a major victory. We’ve had a moral victory and we’ve had a political victory. We may well end up with a legislative victory, but just think, even if they close us out and they don’t allow this bill to be passed, it will prove our point. It will prove our point that there’s a lot of shenanigans going on in the Federal Reserve that deserve attention and so the fact that so many people have joined in on this effort around the country as well as the members of Congress, it is, to me, a major victory and we have to continue this momentum.

But we have to look at all the options. The legislative process is not going to end in a week or even a month. It may take a while. When it gets to the Banking Committee, Chairman Frank might decide to extract this portion of the auditing procedure and put it into a banking bill and that might become more confusing.

And there will be efforts, of course, to water the bill down and I have to watch out for that because the temptation will be to allow the bill to go through, but strike a few clauses or put a phrase in there that really guts the bill. That’s essentially what happened in 1978 when the audit bill was passed. They said, “Sure. You can audit the Federal Reserve now, except for…” and they listed all the exclusions and made the audit bill in 1978 worthless and we need to correct that.

It’s a tremendous opportunity right now for us to find out more about the Federal Reserve, rein in the Federal Reserve, and in time, we can talk about why we don’t need the Federal Reserve and why we need a constitutional system of money which, of course, is not paper money and it can’t be run and managed by a Central bank.

But overall, there’s every reason to be excited about what has happened and that we making great progress here in the Congress and around the country for monetary reform.

An Open Letter to the Jewish Community in Behalf of Ron Paul



Ron Paul favors the elimination of foreign aid to Israel. Many Jews, even those who favor free enterprise, individual rights and peace, thus oppose the most libertarian candidate ever to run for the Republican nomination for president. This enmity goes so far as to account for his being barred from the Republican Jewish Coalition’s candidates' forum. This is no doubt that this action was taken out of fear that if Congressman Paul’s policies are put into effect, they will be harmful to Israel.

At first blush, this seems reasonable enough. The U.S. gives lots of money to the Israeli government for use by its military, and if this were totally eliminated, it is not unwarranted to think that this country would thereby be weakened.

However, I contend that there are several good and sufficient reasons to doubt this popular belief. Consider the following.

I. Relative statistics

Dr. Paul by no means would single out the single country of Israel for an elimination of foreign aid. Much to the contrary, his is a thorough-going plan that would end this pernicious program for all countries. Indeed, each and every nation on the face of the earth that had been receiving U.S. tax dollars would be told that their ride on this particular gravy train had ended. Would this hurt Israel? Of course, at least in dollar terms (see below for the argument that foreign aid actually hurts the economies of the recipient countries). But, it would also harm every other recipient as well (I am still positing, arguendo, that foreign "aid" benefits recipient countries). In order to determine whether or not Israel would be better off or not, one must make a relativistic judgment. That is, will Israel lose more or less than its enemies?

The facts for a recent year appear below. Here are the top 16 recipients of U.S. foreign aid for 2005:

1. Israel 2.58 Billion

2. Egypt 1.84 Billion

3. Afghanistan 0.98 Billion

4. Pakistan 0.70 Billion

5. Colombia 0.57 Billion

6. Sudan 0.50 Billion

7. Jordan 0.48 Billion

8. Uganda 0.25 Billion

9. Kenya 0.24 Billion

10. Ethiopia 0.19 Billion

11. South Africa 0.19 Billion

12. Peru 0.19 Billion

13. Indonesia 0.18 Billion

14. Bolivia 0.18 Billion

15. Nigeria 0.18 Billion

16. Zambia 0.18 Billion

Israel, as can be expected, is right at the top of this list. It would lose $2.58 Billion, under President Paul’s administration (I have to confess that I really like the sound of that phrase. I think I’ll repeat it: President Paul’s administration. Perhaps this sounds even better: President Ron Paul’s administration. Or maybe this: The Administration of President Ron Paul? Okay, okay, back to business, now.) However, let us add up the amounts received by only these few countries, all of them mainly populated by either Muslims and/or Arabs:

2. Egypt 1.84 Billion

3. Afghanistan 0.98 Billion

4. Pakistan 0.70 Billion

6. Sudan 0.50 Billion

7. Jordan 0.48 Billion

If we do so, we arrive at the figure of $4.5 Billion. So, yes, Israel will lose $2.58 Billion, but its enemies, both actual and potential, are out of pocket a far larger $4.5 Billion. If we sum up the amounts received by all countries which harbor anti-Semites, we reach a much higher figure. If we define this broadly enough, this might well include just about every other nation on earth. No matter what statistics we consider, Israel is relatively strengthened by the Ron Paul policy on foreign aid. It loses, but its actual and potential enemies lose more. Thus, it becomes relatively stronger. Note, also, that these figures do not include the vast amounts currently spent by the U.S. on and in Iraq and Palestine, certainly no friends of Israel.

II. Private giving

There is nothing, nothing at all, in Ron Paul’s program that would even in the slightest interfere with private foreign charitable giving. In other words, Jews in the U.S., and non-Jewish American supporters of Israel, would be just as free as at present, to donate to this country. In fact, there is every reason to suppose that these private gifts to Israel would increase, not decrease. For one thing, with the slight (foreign aid comprises only in the neighborhood of 1% of GDP) reduction in taxes this would imply (in a Ron Paul administration, such savings would be funneled into lower taxation, not into other programs; did I mention that I really like the sound of that phrase, a Ron Paul administration?) more disposable income for all. Since Jews are in higher income brackets than the average person, and we presently suffer under a progressive income tax (which, by the way, would also be ended by President Paul) the largest donors to Israel would have even more income at their disposal. Then, too, this community might be so upset at this action of President Paul (I really like the way that phrase rolls off the tongue; ah, the sheer alliteration!), unwisely so, but still, so that they would donate additional monies.

III. Foreign aid weakens the economy

If we learn anything from Peter Bauer, it is that government-to-government transfers of income do not constitute foreign "aid." Very much to the contrary, they typically amount to foreign detriment. Much of the money goes to the three Ms: monuments, Mercedes and machine guns. The first need not be in the form of a statue of the leader: it could also take the form of a mill that produces steel at a multiple of the price available on world markets. The second includes not only automobiles, but also, invariably, engorged Swiss bank accounts. And the third is usually utilized by third-world dictators to keep the citizenry in thrall. Then, too, while foreign "aid" is a small part of the donor’s economy, it accounts for a large percentage of that of the recipients’. Instead of the best and brightest of their young people aiming at careers that can help economic development (doctors, engineers, entrepreneurs), they engage in training that will help them divert some of the boodle to themselves, and their relatives and friends (civil servants, lawyers, bureaucrats).

In Israel, the main negative implication of U.S. largesse has been promotion of socialism. Had our country not been financially supporting a heavily unionized and socialized economy in Israel, these policies would likely have never been as large as they were, and would have diminished much sooner. There are strong empirical illustrations attesting to the correlation between size of government and economic regulations, on the one hand, and attenuation of the economy on the other (Gwartney, James, Robert Lawson and Walter Block. 1996. Economic Freedom of the World, 1975–1995, Vancouver, B.C. Canada: the Fraser Institute. For a non-empirical treatment of this phenomenon, see Smith, Adam. [1776] 1979. An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations, Indianapolis, IN: Liberty Fund).

That is, without U.S. "aid" to Israel, the economy of the latter would have been stronger. But a richer country is usually a safer country. One of the effects of Dr. Paul’s policy, then, would be the strengthening of the Israeli economy.

IV. The U.S. handcuffs Israeli policy

Because of its monetary transfers to Israel, the U.S. is in a position to dictate policy to its client state. Sometimes, perhaps, maybe, this is in the best interests of the nation of Israel. At least, it does not constitute a logical contradiction to entertain such a notion. But there are numerous cases where the U.S. has obviously handcuffed the Israelis, not to the benefit of the latter, at least as the Israelis saw their own best interest.

Perhaps the most famous example of this phenomenon is when Eisenhower forced the British, French and Israelis to pull back from their invasion of Suez in 1956.

According to one historian: "President Eisenhower of the United States pressured Britain, France and Israel into agreeing to a cease-fire and eventual withdrawal from Egypt." Forget about the rights and wrongs of the matter; they do not concern us. My point is that it is extremely difficult to interpret this little episode as being in the best interests of the security of the state of Israel, at least insofar as the leaders of that country saw their own best interests in this regard.

A more recent case in point took place when Condoleezza Rice forced the Israelis to postpone the bombing of a possible nuclear facility in Syria. This was done in the context when the Israelis certainly saw quick action as being in their national interest. According to a news report:

"A mysterious Israeli military strike on a suspected nuclear site in Syria last month was opposed by Condoleezza Rice, the American secretary of state, because she feared it would destabilise the region, according to a report this weekend.

"Rice persuaded the Israelis to delay their operation…"

Say what you will about these two events, which are only the tip of a very large iceberg, it cannot be denied that they constitute a serious drawback to the safety of Israel, at least in terms of how the Israelis themselves see their own best interest. Needless to say, this sort of interference would come to a complete, abrupt and utter halt under a Ron Paul presidency.

V. Guarantor

Forget about the money, at least for a moment. The U.S. also provides Israel with a guarantee: any country trying to overrun Israel will have to deal with the armed might of the U.S. Iran, the member of the "evil axis" du jour, had better watch out.

But just how good are U.S. guarantees? As but one example you can ask the Vietnamese who supported the U.S. incursion into their country all about that.

Would an Israel completely untied to the apron strings of the U.S. be able to take care of itself? There seems little doubt that not only would Israel be able to defend itself, it would be more able to do so without the U.S. continually orchestrating matters in a paternalistic manner.

How about in the face of nuclear-armed Iran? An Israel able to operate on its own, without a by your leave from Uncle Sam, might be better able to prevent just such an occurrence. If not, that nation has its own nuclear weapons at its disposal. If the U.S. and the U.S.S.R. could endure decades of cold war, with only Mutual Assured Destruction keeping the "peace," it may well be that Israel and its Arab neighbors will have to go through the same process. At the very least, this present tossing of missiles from Gaza over to Israel would have to come to an end; it would be far too dangerous in a Middle Eastern MAD. Without the U.S. in the neighborhood, the major Muslim/Arab powers such as Iran/Egypt, Syria would never tolerate such risky acts.

Having given several reasons for doubting that Ron Paul’s program would harm Israel, let us move on to a conclusion.

Perhaps, if Ron wanted to help Israel vis-à-vis its enemies, it would end government to government transfers of income to that country, and double or triple it to every other nation, particularly to its most vociferous enemies. With the poison of foreign "aid" applied to its enemies, but not to Israel, the latter might become even the more strengthened relative to them. This is an interesting speculation. But this is not part of Ron Paul’s program. For one thing, there is nothing in the Constitution allowing, let alone requiring, such a policy. (Ron really ought to give a free copy of this document to his Republican debating partners.) For another, it is highly incompatible with libertarian prohibitions against stealing.

The action of the Republican Jewish Coalition in barring Ron Paul from their debate was thus a shonda for the goyim. A disgrace. We Jews are supposed to be the people of the book. That is, open to intellectual dialogue. How is it possible to reconcile this with a refusal to hear out one of the major Republican candidates for the presidency. I urge all Jewish Republicans and libertarians to express their dissatisfaction with this act, and to join Jews for Ron Paul.

Note the narrow scope of this article. I am not engaged in any discussion of shoulds or oughts. I take no position, whatsoever, on whether Eisenhower was justified in forcing an end to the Suez crisis, nor whether Condoleezza Rice was justified in postponing the more recent Israeli bombing of (possible) Syrian nuclear installations. I am addressing myself solely to the narrow question of whether Ron Paul’s plan to eliminate all foreign aid will likely help or hurt Israel. The mainstream Jewish community fervently believes the latter. And this to such a degree that they have acted disgracefully by barring Dr. Paul from their debate. With leaders like that, the Jewish community in the U.S. hardly needs enemies.

November 3, 2007

Dr. Block [send him mail] is a professor of economics at Loyola University New Orleans, and a senior fellow of the Ludwig von Mises Institute. He is the author of Defending the Undefendable.
Polish Pilots of the RAF

Wkład Polski i Polaków w zwycięstwo Aliantów na wschodnim i zachodnim froncie cz. II

Wkład Polski i Polaków w zwycięstwo Aliantów na wschodnim i zachodnim froncie cz. II


Wkład Polski i Polaków w zwycięstwo Aliantów na wschodnim i zachodnim froncie cz. II
Wkład Polski i Polaków w zwycięstwo Aliantów na wschodnim i zachodnim froncie
prof. Mira Modelska-Creech z Georgetown University w Waszyngtonie (2009-06-13) Rozmowy niedokończone

słuchaj
zapisz


Napisał Administrator
Nasz Dziennik, 14.05.09

Roli Polaków w zwycięskich pochodach alianckich wojsk na frontach II wojny światowej nie można zapomnieć - mówiła wczoraj w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu prof. Mira Modelska-Creech z Waszyngtonu, wykładowca Georgetown University. Rola ta to nie tylko bohaterska walka polskiego żołnierza, ale także praca naukowców, inżynierów, jak w przypadku Enigmy. Niewiele narodów może szczycić się takim dorobkiem.

Profesor Mira Modelska-Creech, urodzona w Warszawie, od wielu lat mieszka w USA, pracując jako tłumacz w administracji amerykańskich prezydentów Jimmego Cartera, Georga Busha seniora i Billa Clintona, a także w Kongresie USA, Bibliotece Pentagonu i ONZ. Od 30 lat zajmuje się historią II wojny światowej na Georgetown University Washington w USA.
Na początku swojego wykładu prof. Modelska podziękowała ojcu Tadeuszowi Rydzykowi, założycielowi WSKSiM w Toruniu, za stworzenie uczelni kształtującej młodzież w duchu odpowiedzialności za losy swoje i innych. - WSKSiM to jedno z najbardziej idealnych miejsc, jakie widziałam w świecie - powiedziała profesor do zgromadzonych w auli WSKSiM. Dodała, że będzie zachęcała młodzież z całego świata do przyjazdu do tej szkoły i studiowania w niej.
Historyczne wydarzenia - zdaniem profesor - można podzielić na wyzwania, jakim była np. II wojna światowa, oraz odpowiedzi, a więc działania podejmowane przez społeczeństwa np. w okresach powojennych.
Analizując sytuację geopolityczną Polski w XX w., prof. Modelska przypomniała położenie naszego kraju w okresie dwudziestolecia w sąsiedztwie szybko rozwijających się Niemiec, rozczarowanych pozbawieniem ich pewnej części terytorium po zakończeniu I wojny światowej, które wykorzystały amerykańskie pożyczki dla rozwoju własnego potencjału militarnego, tak bestialsko wykorzystanego w kolejnej wojnie światowej.
Pani profesor swój wykład uatrakcyjniła cytatami ze skopiowanych oryginalnych dokumentów historycznych, m.in. z dokumentu z marca 1939 r., w którym kanclerz nazistowskich Niemiec, Adolf Hitler, proponował Polakom utworzenie korytarza do Prus Wschodnich biegnącego przez terytorium Polski.
Położenie Polski po wybuchu II wojny światowej było wyjątkowo niekorzystne ze względu na atak z dwóch stron, co skutecznie utrudniło Polakom obronę i zaowocowało przegraną. Mimo tej dramatycznej sytuacji po 1 września 1939 r. Polacy - jak podkreśliła profesor - nie podpisali kapitulacji (podpisała ją tylko Warszawa) i bronili się przez 35 dni, a więc tyle, ile trwała obrona Francji uchodzącej wówczas za mocarstwo i zaatakowanej tylko przez jednego wroga, Niemcy.
Polacy od samego początku wojny bardzo mocno zaangażowali się w walkę o wolność narodów Europy i świata nie tylko w działaniach militarnych bezpośrednio na frontach, ale także prowadząc badania naukowe i dokonując efektownych odkryć i wynalazków. Już przed wybuchem wojny przekazali Anglikom system i urządzenia do rozszyfrowywania kodów niemieckich (Enigma), dzięki czemu ułatwili Brytyjczykom ich obronę przed niemiecką agresją, czego ci nie chcą dziś szczególnie pamiętać. Enigma przyczyniła się w poważnym stopniu do zwycięstwa nad Niemcami i pozwoliła uratować być może nawet miliony istnień ludzkich. - Filmy o Enigmie nigdy nie ujawniają wkładu Polaków w jej powstanie - podkreśliła prof. Modelska. Dzięki maszynie kodującej Anglicy potrafili przewidzieć każdy niemiecki atak i mogli skutecznie się przygotować, aby go odeprzeć.
Enigma to nie jedyny polski superwynalazek, który przyspieszył zakończenie wojny. Inny to zapalnik do eksplozji kontrolowanej, który nasza armia przekazała Anglii w 1938 r., a także peryskop obrotowy wykorzystywany m.in. w czołgach. Łącznie tego typu polskich wynalazków, bardzo ważnych z militarnego punktu widzenia, było trzynaście. Bardzo istotną rolę Polacy odegrali w ujawnianiu tajemnic funkcjonowania i budowy tajnej broni Hitlera, a mianowicie rakiet V1 i V2.
Nie można także zapominać o decydującej roli naszych wojsk w najważniejszych bitwach II wojny, w tym w bitwach o Tobruk, Narwik, bitwie o Anglię, Holandię, czy wreszcie w wyzwalaniu Włoch i bitwie o Monte Cassino, uważanej przez prof. Normana Davisa za jedną z trzech najważniejszych bitew tej wojny.

Paweł Tunia, Toruń

Książki w Warszawie były najrozmaitsze promocje i spotkania. Na stoiskach bardzo wielu wydawnictw można było nie tylko zakupić książki, ale także porozmawiać z ich autorami i tłumaczami oraz otrzymać autograf. Podobnie było na stoisku Bellony, gdzie spotkałam pełną energii dojrzałą kobietę, która z niezwykłą cierpliwością i finezją pozowała fotografom. Mira Modelska-Creech jest nie tylko tłumaczką książki „Byłem szefem wywiadu u naczelnego wodza”, ale także bratanicą autora, Tadeusza Modelskiego.

Grażyna Latos: Tadeusz Modelski znany jest przede wszystkim ze swojej politycznej działalności. Wiemy, że był przedstawicielem przedwojennego rządu polskiego i jednym z przedstawicieli administracji m.st. Warszawy a podczas wojny pełnił on kolejno funkcje: wyższego oficera Wydziału Prawnego MSW w Paryżu, wyższego oficera MSW w Londynie, naczelnika Departamentu Prawnego Ministerstwa Odbudowy Administracji Państwowej oraz szefa wywiadu MSW w Londynie. Niewiele natomiast wiemy o tym, jakim był człowiekiem. Czy mogłaby nam Pani nieco przybliżyć jego postać?

Mira Modelska: Był wielkim erudytą i kochał przyrodę. Myślę, że przeżycia II wojny światowej były dla niego tak straszne i tak ciężkie i tak ogromna była odpowiedzialność za różne osoby, że później w pewnym sensie zrezygnował z ludzi, bo się nimi zawiódł. Był samotnikiem całkowicie pochłoniętym sprawami filozofii dziejów. Był nie tylko politykiem, ale także doktorem ekonomii i prawa, a więc bardzo głęboko wykształconym człowiekiem. Gdy się poznaliśmy ja byłam bardzo młoda i nie zdawałam sobie sprawy ani z polityki, ani z wielu innych rzeczy. Miałam wtedy siedemnaście, osiemnaście, czy dziewiętnaście lat a on pewnie sześćdziesiąt parę.



GL: Pamięta Pani to spotkanie?

MM: Poznałam go już po wojnie. To były lata 60, 70-te. Zostałam tam zaproszona razem z siostrą, która była jeszcze młodsza ode mnie. Było to na farmie w Devon, gdzie mieszkał. Miał oczywiście rodzinę: żonę, córkę i syna, ale syn był lekarzem w USA, one mieszkały w Londynie, w zgiełku miasta, a on sam na tej farmie, gdzie miał ogromną bibliotekę. Bardzo dużo czytał, przeważnie jedną książkę dziennie. Ja wtedy uważałam, że jest to bardzo ascetyczny, ostry człowiek, no bo kto czyta książkę dziennie? A teraz sama doszłam do tego wieku, że czytam książkę dziennie.

Pamiętam, że przyjechałam wtedy z aparatem ze Związku Radzieckiego i wszystkie znajdujące się na farmie byki podeszły do mnie powąchać ten aparat. Powąchały go i odeszły, a on powiedział: nawet byki nie zaakceptowały tego aparatu.

On był szczególnym rodzajem samotnika. Jak mówiłam, myślę, że było to związane z dramatami II wojny światowej, której był świadkiem. Cały czas zresztą chyba myślał o tym, że coś się zmieni i że będzie mógł wrócić do Polski. To, że tak długo musiał pozostawać za granicą odcisnęło na nim piętno głębokiego żalu. Ale to nie był człowiek, który się czymkolwiek dzielił, tak więc całe jego życie duchowe, wewnętrzne, należało tylko do niego.

GL: Tadeusz Modelski pisał, że jego wspomnienia są „głosem polskich emigrantów politycznych do polskiej młodzieży”. Co głos polskich emigrantów chciał przekazać młodzieży?

MM: On myślał o młodzieży, która nie rozumiała tego, dlaczego będąc Polakami znajdują się w Anglii. Oni i ich ojcowie, dziadowie, wujowie i bracia walczyli o wolność demokracji. Powinni więc być bardzo dumni, że wnieśli ogromny wkład. Nie tylko ten, o którym my wiemy, mianowicie ten na polu bitwy, ale i ogromny wkład intelektualny.

GL: Skąd pomysł przetłumaczenia tej książki?

MM: Pojawił się, gdy wykładałam na uniwersytecie i uczyłam w szkole dyplomacji. W Stanach jest tak, że to co nie jest po angielsku nie istnieje. W takim wielkim kraju jak Stany Zjednoczone informacji o Polsce w języku angielskim było bardzo mało. Później właściwie dopiero książki Normana Davisa na taką większą skalę umożliwiały pogłębienie wiedzy o Polsce. W szkole dyplomacji zajmowałam się przygotowywaniem dyplomatów amerykańskich do pracy w Warszawie. Ci dyplomaci byli wówczas bardzo głodni informacji o tym co się działo z Polakami w czasie wojny. Na początku chcieli, żeby książki o Polsce były po angielsku, ale w miarę, jak pogłębiali swoją znajomość języka polskiego, coraz bardziej chcieli czytać po polsku. I wtedy, ze względu na treść, jaka była w tej książce zawarta, zaczęto mi sugerować, że powinnam ją przetłumaczyć. Tłumaczyłam ją dwa lata.

GL: Dlaczego uważa Pani, że ta książka jest wyjątkowa?

MM: Zwycięstwo aliantów II wojny światowej zakończyło się wejściem Polski pod nową okupację, stalinowską. Zakończenie wojny było dla wielu narodów wielką euforią, ale my dostaliśmy się pod władzę super power. Nie liczyły się nie nasze racje, racje Polski, tylko tej super power. A więc decyzje naszego rządu nie były suwerenne. Jeżeli rząd nie jest suwerenny, to tego samego rodzaju jest polityka i wykształcenie. Nasze wykształcenie, nasza interpretacja historii Polski była taka, jaka odpowiadała naszemu okupantowi.

Ta książka jest absolutnie unikalna, ponieważ w sposób klarowny wyjaśnia ona kwestie, którymi wówczas manipulowano, np.: Sikorskiego, udziału Polaków w II wojnie światowej, czy Enigmy, która odegrała ogromną rolę w całej działalności aliantów. Tę książkę trzeba przeczytać. Wielu moich znajomych historyków dzwoniło do mnie i mówiło, że już dawno nie czytało książki, w której na każdej stronie jest coś o czymś nie wiedziało. To chyba najlepszy komplement.

Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604

Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604
Ron Paul’s bill to audit the Federal Reserve (HR 1207) now has 222 co-sponsors, and the numbers keep growing! At the same time, HR 1207’s companion bill in the Senate, S 604, is now beginning to attract its first co-sponsor!

This is history in the making, and victory is within reach. Imagine what will happen if HR 1207, The Federal Reserve Transparency Act, comes up for vote in Congress! With more than 50% of the House of Representatives already co-sponsoring this bill, it has real potential to pass — BUT only if we educate and rally the people to support it and get our Congresspeople to put it to vote and pass it.





Step 1: Your Representative
If your representative is not on the following list of HR 1207 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.

Capitol Switchboard: (202) 224-3121

Audit the Federal Reserve: HR 1207 and S 604
Ron Paul’s bill to audit the Federal Reserve (HR 1207) now has 222 co-sponsors, and the numbers keep growing! At the same time, HR 1207’s companion bill in the Senate, S 604, is now beginning to attract its first co-sponsor!

This is history in the making, and victory is within reach. Imagine what will happen if HR 1207, The Federal Reserve Transparency Act, comes up for vote in Congress! With more than 50% of the House of Representatives already co-sponsoring this bill, it has real potential to pass — BUT only if we educate and rally the people to support it and get our Congresspeople to put it to vote and pass it.
Step 1: Your Representative
If your representative is not on the following list of HR 1207 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.

Capitol Switchboard: (202) 224-3121

HR 1207 Co-Sponsors (as of 6/12/2009)

Rep Abercrombie, Neil [HI-1] - 2/26/2009
Rep Aderholt, Robert B. [AL-4] - 5/6/2009
Rep Adler, John H. [NJ-3] - 5/6/2009
Rep Akin, W. Todd [MO-2] - 3/19/2009
Rep Alexander, Rodney [LA-5] - 3/10/2009
Rep Altmire, Jason [PA-4] - 5/20/2009
Rep Austria, Steve [OH-7] - 5/6/2009
Rep Bachmann, Michele [MN-6] - 2/26/2009
Rep Bachus, Spencer [AL-6] - 4/29/2009
Rep Baldwin, Tammy [WI-2] - 4/21/2009
Rep Barrett, J. Gresham [SC-3] - 4/28/2009
Rep Barrow, John [GA-12] - 5/12/2009
Rep Bartlett, Roscoe G. [MD-6] - 2/26/2009
Rep Barton, Joe [TX-6] - 5/4/2009
Rep Berkley, Shelley [NV-1] - 5/21/2009
Rep Berry, Marion [AR-1] - 5/20/2009
Rep Biggert, Judy [IL-13] - 4/28/2009
Rep Bilbray, Brian P. [CA-50] - 4/21/2009
Rep Bilirakis, Gus M. [FL-9] - 5/4/2009
Rep Bishop, Rob [UT-1] - 4/21/2009
Rep Blackburn, Marsha [TN-7] - 3/16/2009
Rep Blunt, Roy [MO-7] - 3/24/2009
Rep Boehner, John A. [OH-8] - 6/10/2009
Rep Bonner, Jo [AL-1] - 6/9/2009
Rep Bono Mack, Mary [CA-45] - 4/29/2009
Rep Boozman, John [AR-3] - 5/7/2009
Rep Boswell, Leonard L. [IA-3] - 6/9/2009
Rep Boustany, Charles W., Jr. [LA-7] - 5/13/2009
Rep Brady, Kevin [TX-8] - 4/22/2009
Rep Braley, Bruce L. [IA-1] - 6/11/2009
Rep Bright, Bobby [AL-2] - 6/11/2009
Rep Broun, Paul C. [GA-10] - 2/26/2009
Rep Brown, Corrine [FL-3] - 6/11/2009
Rep Brown, Henry E., Jr. [SC-1] - 4/28/2009
Rep Brown-Waite, Ginny [FL-5] - 5/20/2009
Rep Buchanan, Vern [FL-13] - 3/17/2009
Rep Burgess, Michael C. [TX-26] - 3/19/2009
Rep Burton, Dan [IN-5] - 2/26/2009
Rep Buyer, Steve [IN-4] - 4/30/2009
Rep Calvert, Ken [CA-44] - 4/29/2009
Rep Campbell, John [CA-48] - 5/4/2009
Rep Cao, Anh “Joseph” [LA-2] - 6/11/2009
Rep Capito, Shelley Moore [WV-2] - 4/1/2009
Rep Carney, Christopher P. [PA-10] - 6/9/2009
Rep Carter, John R. [TX-31] - 3/31/2009
Rep Cassidy, Bill [LA-6] - 5/4/2009
Rep Castle, Michael N. [DE] - 3/17/2009
Rep Chaffetz, Jason [UT-3] - 3/6/2009
Rep Childers, Travis [MS-1] - 6/9/2009
Rep Coble, Howard [NC-6] - 6/11/2009
Rep Cole, Tom [OK-4] - 4/21/2009
Rep Conaway, K. Michael [TX-11] - 5/7/2009
Rep Crenshaw, Ander [FL-4] - 5/4/2009
Rep Culberson, John Abney [TX-7] - 3/26/2009
Rep Davis, Geoff [KY-4] - 5/6/2009
Rep Deal, Nathan [GA-9] - 3/23/2009
Rep DeFazio, Peter A. [OR-4] - 3/9/2009
Rep Dent, Charles W. [PA-15] - 5/6/2009
Rep Doggett, Lloyd [TX-25] - 4/21/2009
Rep Dreier, David [CA-26] - 6/10/2009
Rep Duncan, John J., Jr. [TN-2] - 3/6/2009
Rep Edwards, Donna F. [MD-4] - 6/11/2009
Rep Ehlers, Vernon J. [MI-3] - 4/21/2009
Rep Fallin, Mary [OK-5] - 4/2/2009
Rep Flake, Jeff [AZ-6] - 5/11/2009
Rep Fleming, John [LA-4] - 3/18/2009
Rep Forbes, J. Randy [VA-4] - 5/20/2009
Rep Fortenberry, Jeff [NE-1] - 5/12/2009
Rep Foxx, Virginia [NC-5] - 3/10/2009
Rep Franks, Trent [AZ-2] - 3/23/2009
Rep Frelinghuysen, Rodney P. [NJ-11] - 6/3/2009
Rep Garrett, Scott [NJ-5] - 3/5/2009
Rep Gerlach, Jim [PA-6] - 5/11/2009
Rep Gingrey, Phil [GA-11] - 3/30/2009
Rep Gohmert, Louie [TX-1] - 4/23/2009
Rep Goodlatte, Bob [VA-6] - 4/28/2009
Rep Granger, Kay [TX-12] - 4/28/2009
Rep Graves, Sam [MO-6] - 4/22/2009
Rep Grayson, Alan [FL-8] - 3/11/2009
Rep Grijalva, Raul M. [AZ-7] - 6/3/2009
Rep Guthrie, Brett [KY-2] - 5/7/2009
Rep Hall, Ralph M. [TX-4] - 4/29/2009
Rep Halvorson, Deborah L. [IL-11] - 6/3/2009
Rep Hare, Phil [IL-17] - 5/11/2009
Rep Harper, Gregg [MS-3] - 5/11/2009
Rep Hastings, Doc [WA-4] - 5/11/2009
Rep Heller, Dean [NV-2] - 3/6/2009
Rep Hensarling, Jeb [TX-5] - 5/4/2009
Rep Herger, Wally [CA-2] - 4/21/2009
Rep Herseth Sandlin, Stephanie [SD] - 5/6/2009
Rep Hinchey, Maurice D. [NY-22] - 6/2/2009
Rep Hoekstra, Peter [MI-2] - 4/28/2009
Rep Holden, Tim [PA-17] - 6/4/2009
Rep Hunter, Duncan D. [CA-52] - 5/13/2009
Rep Inglis, Bob [SC-4] - 4/23/2009
Rep Inslee, Jay [WA-1] - 5/12/2009
Rep Jenkins, Lynn [KS-2] - 4/23/2009
Rep Johnson, Henry C. “Hank,” Jr. [GA-4] - 6/9/2009
Rep Johnson, Sam [TX-3] - 4/22/2009
Rep Johnson, Timothy V. [IL-15] - 4/23/2009
Rep Jones, Walter B., Jr. [NC-3] - 2/26/2009
Rep Jordan, Jim [OH-4] - 6/2/2009
Rep Kagen, Steve [WI-8] - 2/26/2009
Rep Kaptur, Marcy [OH-9] - 4/23/2009
Rep King, Peter T. [NY-3] - 6/4/2009
Rep King, Steve [IA-5] - 6/11/2009
Rep Kingston, Jack [GA-1] - 3/6/2009
Rep Kline, John [MN-2] - 4/29/2009
Rep Kratovil, Frank, Jr. [MD-1] - 6/4/2009
Rep Kucinich, Dennis J. [OH-10] - 6/11/2009
Rep Lamborn, Doug [CO-5] - 4/21/2009
Rep Lance, Leonard [NJ-7] - 5/11/2009
Rep Latham, Tom [IA-4] - 4/21/2009
Rep LaTourette, Steven C. [OH-14] - 4/28/2009
Rep Latta, Robert E. [OH-5] - 5/20/2009
Rep Lee, Christopher J. [NY-26] - 6/10/2009
Rep Linder, John [GA-7] - 5/6/2009
Rep Lipinski, Daniel [IL-3] - 6/4/2009
Rep LoBiondo, Frank A. [NJ-2] - 5/4/2009
Rep Loebsack, David [IA-2] - 6/10/2009
Rep Lucas, Frank D. [OK-3] - 4/21/2009
Rep Luetkemeyer, Blaine [MO-9] - 4/21/2009
Rep Lummis, Cynthia M. [WY] - 3/19/2009
Rep Lungren, Daniel E. [CA-3] - 5/7/2009
Rep Mack, Connie [FL-14] - 5/12/2009
Rep Maffei, Daniel B. [NY-25] - 5/12/2009
Rep Manzullo, Donald A. [IL-16] - 4/21/2009
Rep Marchant, Kenny [TX-24] - 3/11/2009
Rep Massa, Eric J. J. [NY-29] - 4/22/2009
Rep McCarthy, Kevin [CA-22] - 5/4/2009
Rep McCaul, Michael T. [TX-10] - 4/21/2009
Rep McClintock, Tom [CA-4] - 3/6/2009
Rep McCotter, Thaddeus G. [MI-11] - 3/19/2009
Rep McDermott, Jim [WA-7] - 4/29/2009
Rep McGovern, James P. [MA-3] - 6/10/2009
Rep McHenry, Patrick T. [NC-10] - 4/30/2009
Rep McHugh, John M. [NY-23] - 5/4/2009
Rep McIntyre, Mike [NC-7] - 6/10/2009
Rep McKeon, Howard P. “Buck” [CA-25] - 6/11/2009
Rep McMorris Rodgers, Cathy [WA-5] - 5/4/2009
Rep Mica, John L. [FL-7] - 5/12/2009
Rep Michaud, Michael H. [ME-2] - 5/7/2009
Rep Miller, Candice S. [MI-10] - 4/28/2009
Rep Miller, Gary G. [CA-42] - 6/10/2009
Rep Miller, Jeff [FL-1] - 3/24/2009
Rep Minnick, Walter [ID-1] - 5/13/2009
Rep Mitchell, Harry E. [AZ-5] - 6/9/2009
Rep Moran, Jerry [KS-1] - 5/4/2009
Rep Murphy, Patrick J. [PA-8] - 6/9/2009
Rep Murphy, Tim [PA-18] - 4/29/2009
Rep Myrick, Sue Wilkins [NC-9] - 4/28/2009
Rep Neugebauer, Randy [TX-19] - 4/30/2009
Rep Olson, Pete [TX-22] - 4/21/2009
Rep Ortiz, Solomon P. [TX-27] - 5/14/2009
Rep Pascrell, Bill, Jr. [NJ-8] - 6/9/2009
Rep Pastor, Ed [AZ-4] - 5/20/2009
Rep Paulsen, Erik [MN-3] - 3/30/2009
Rep Pence, Mike [IN-6] - 4/21/2009
Rep Perlmutter, Ed [CO-7] - 6/10/2009
Rep Perriello, Thomas S.P. [VA-5] - 5/13/2009
Rep Peterson, Collin C. [MN-7] - 3/19/2009
Rep Petri, Thomas E. [WI-6] - 3/10/2009
Rep Pitts, Joseph R. [PA-16] - 4/28/2009
Rep Platts, Todd Russell [PA-19] - 3/19/2009
Rep Poe, Ted [TX-2] - 2/26/2009
Rep Polis, Jared [CO-2] - 6/11/2009
Rep Posey, Bill [FL-15] - 2/26/2009
Rep Price, Tom [GA-6] - 3/10/2009
Rep Putnam, Adam H. [FL-12] - 4/28/2009
Rep Radanovich, George [CA-19] - 5/6/2009
Rep Rehberg, Denny [MT] - 2/26/2009
Rep Reichert, David G. [WA-8] - 5/20/2009
Rep Roe, David P. [TN-1] - 4/21/2009
Rep Rogers, Mike D. [AL-3] - 5/13/2009
Rep Rogers, Mike J. [MI-8] - 5/20/2009
Rep Rohrabacher, Dana [CA-46] - 3/6/2009
Rep Rooney, Thomas J. [FL-16] - 4/22/2009
Rep Ros-Lehtinen, Ileana [FL-18] - 4/28/2009
Rep Roskam, Peter J. [IL-6] - 6/2/2009
Rep Ross, Mike [AR-4] - 5/21/2009
Rep Royce, Edward R. [CA-40] - 5/12/2009
Rep Ryan, Paul [WI-1] - 5/14/2009
Rep Scalise, Steve [LA-1] - 5/20/2009
Rep Schakowsky, Janice D. [IL-9] - 5/6/2009
Rep Schauer, Mark H. [MI-7] - 5/20/2009
Rep Schmidt, Jean [OH-2] - 6/11/2009
Rep Schock, Aaron [IL-18] - 5/6/2009
Rep Sensenbrenner, F. James, Jr. [WI-5] - 5/7/2009
Rep Sessions, Pete [TX-32] - 3/23/2009
Rep Shadegg, John B. [AZ-3] - 5/7/2009
Rep Shea-Porter, Carol [NH-1] - 6/9/2009
Rep Shimkus, John [IL-19] - 4/22/2009
Rep Shuler, Heath [NC-11] - 6/11/2009
Rep Shuster, Bill [PA-9] - 5/7/2009
Rep Simpson, Michael K. [ID-2] - 4/28/2009
Rep Smith, Adam [WA-9] - 4/22/2009
Rep Smith, Adrian [NE-3] - 4/28/2009
Rep Smith, Lamar [TX-21] - 4/2/2009
Rep Speier, Jackie [CA-12] - 6/11/2009
Rep Stark, Fortney Pete [CA-13] - 3/26/2009
Rep Stearns, Cliff [FL-6] - 3/6/2009
Rep Taylor, Gene [MS-4] - 3/6/2009
Rep Terry, Lee [NE-2] - 3/30/2009
Rep Thompson, Glenn [PA-5] - 4/22/2009
Rep Thornberry, Mac [TX-13] - 5/21/2009
Rep Tiahrt, Todd [KS-4] - 4/28/2009
Rep Tiberi, Patrick J. [OH-12] - 4/28/2009
Rep Tonko, Paul D. [NY-21] - 6/9/2009
Rep Turner, Michael R. [OH-3] - 5/13/2009
Rep Upton, Fred [MI-6] - 4/29/2009
Rep Walden, Greg [OR-2] - 5/4/2009
Rep Walz, Timothy J. [MN-1] - 5/7/2009
Rep Wamp, Zach [TN-3] - 3/16/2009
Rep Welch, Peter [VT] - 5/21/2009
Rep Westmoreland, Lynn A. [GA-3] - 4/2/2009
Rep Whitfield, Ed [KY-1] - 5/14/2009
Rep Wilson, Joe [SC-2] - 4/29/2009
Rep Wittman, Robert J. [VA-1] - 4/1/2009
Rep Wolf, Frank R. [VA-10] - 6/11/2009
Rep Woolsey, Lynn C. [CA-6] - 2/26/2009
Rep Young, C.W. Bill [FL-10] - 6/3/2009
Rep Young, Don [AK] - 3/6/2009

Step 2: Your Senator
HR 1207’s identical companion bill in the Senate is known as S 604, the Federal Reserve Sunshine Act, sponsored by Sen. Bernie Sanders.

If your Senator is not on the following list of S 604 co-sponsors, call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support S 604. If you live in their district, let them know. Go to their office.

S 604 Co-Sponsors (as of 6/12/2009)

Sen DeMint, Jim [SC] - 6/11/2009

Step 3: Financial Services Committee
HR 1207 is now in the House Committee on Financial Services. This is THE MOST IMPORTANT STEP in this legislation! If it doesn’t get out of committee it will not come to a vote! There are 71 members on this committee and they are all listed below.

We need to let all members of the House Committee on Financial Services know that we want them to allow full House consideration of HR 1207 so it can move forward; we need them to support this. Now is the time.

Call their offices, write to them, email them. Let them know they need to support HR 1207. If you live in their district, let them know. Go to their office.

House Committee on Financial Services

Chairman Barney Frank, MA

Republican Members

Rep. Michele Bachmann, MN [co-sponsor]
Rep. Spencer Bachus, AL [co-sponsor]
Rep. J. Gresham Barrett, SC [co-sponsor]
Rep. Judy Biggert, IL [co-sponsor]
Rep. John Campbell, CA [co-sponsor]
Rep. Michael N. Castle, DE [co-sponsor]
Rep. Scott Garrett, NJ [co-sponsor]
Rep. Jim Gerlach, PA [co-sponsor]
Rep. Jeb Hensarling, TX [co-sponsor]
Rep. Lynn Jenkins, KS [co-sponsor]
Rep. Walter B. Jones , NC [co-sponsor]
Rep. Peter King, NY [co-sponsor]
Rep. Leonard Lance, NJ [co-sponsor]
Rep. Christopher Lee, NY [co-sponsor]
Rep. Frank D. Lucas, OK [co-sponsor]
Rep. Donald A. Manzullo, IL [co-sponsor]
Rep. Kenny Marchant, TX [co-sponsor]
Rep. Thaddeus McCotter, MI [co-sponsor]
Rep. Kevin McCarthy, CA [co-sponsor]
Rep. Patrick T. McHenry, NC [co-sponsor]
Rep. Gary G. Miller, CA [co-sponsor]
Rep. Randy Neugebauer, TX [co-sponsor]
Rep. Shelley Moore Capito, WV [co-sponsor]
Rep. Ron Paul, TX [sponsor]
Rep. Erik Paulsen, MN [co-sponsor]
Rep. Bill Posey, FL [co-sponsor]
Rep. Tom Price, GA [co-sponsor]
Rep. Adam Putnam, FL [co-sponsor]
Rep. Edward R. Royce, CA [co-sponsor]

Democratic Members

Rep. Gary L. Ackerman, NY
Rep. John Adler, NJ [co-sponsor]
Rep. Joe Baca, CA
Rep. Melissa L. Bean, IL
Rep. Michael E. Capuano, MA
Rep. Andre Carson, IN
Rep. Travis Childers, MS [co-sponsor]
Rep. William Lacy Clay, MO
Rep. Emanuel Cleaver, MO
Rep. Joe Donnelly, IN
Rep. Steve Driehaus, OH
Rep. Keith Ellison, MN
Rep. Bill Foster, IL
Rep. Alan Grayson, FL [co-sponsor]
Rep. Al Green, TX
Rep. Luis V. Gutierrez, IL
Rep. Rubén Hinojosa, TX
Rep. Jim Himes, CT
Rep. Paul W. Hodes, NH
Rep. Paul E. Kanjorski, PA
Rep. Mary Jo Kilroy, OH
Rep. Ron Klein, FL
Rep. Suzanne Kosmas, FL
Rep. Stephen F. Lynch, MA
Rep. Dan Maffei, NY [co-sponsor]
Rep. Carolyn B. Maloney, NY
Rep. Carolyn McCarthy, NY
Rep. Gregory W. Meeks, NY
Rep. Brad Miller, NC
Rep. Walt Minnick, ID [co-sponsor]
Rep. Dennis Moore, KS
Rep. Gwen Moore, WI
Rep. Ed Perlmutter, CO [co-sponsor]
Rep. Gary Peters, MI
Rep. David Scott, GA
Rep. Brad Sherman, CA
Rep. Jackie Speier, CA [co-sponsor]
Rep. Nydia M. Velázquez, NY
Rep. Maxine Waters, CA
Rep. Melvin L. Watt, NC
Rep. Charles Wilson, OH

Here’s a sample letter you can use:

HR 1207 (House)

Dear Representative,

Please co-sponsor and/or support HR 1207, an effort to audit the Federal Reserve.

Recently, it has come to light that there is little to no accountability to the people on the part of the Federal Reserve. While the citizens of this country are required by law to give an accounting of every penny they come in contact with, the Federal Reserve has never been held to the same standard. During this time of extreme economic crisis, the people deserve an accounting of where our money is going.

Currently there are 222 co-sponsors for this legislation, and it is enjoying bi-partisan support. Your efforts in supporting this important legislation would go a long way in proving to your constituents that you not only hold the Federal Reserve to the same standard as you do your constituents, but it would also show that you believe in transparency. Anything less than support for this resolution suggests that you are in favor of secrecy and a lack of accountability to the people who pay the bills. We pay the tab; we have a right to know where our money is going.

Unlike recent bills that you voted in favor of that had hundreds of pages and just a few hours to read, this bill can be read in under 5 minutes. I encourage you to take the time to read it, and then move to support it.

Thank you in advance for your attention on this important legislation. I have every expectation that you will do right by your constituents and support this measure.

Sincerely,
S 604 (Senate)

Dear Senator,

Please co-sponsor and/or support S 604, an effort to audit the Federal Reserve.

Recently, it has come to light that there is little to no accountability to the people on the part of the Federal Reserve. While the citizens of this country are required by law to give an accounting of every penny they come in contact with, the Federal Reserve has never been held to the same standard. During this time of extreme economic crisis, the people deserve an accounting of where our money is going.

S 604’s companion bill in the House, HR 1207, currently has 222 co-sponsors, and it is enjoying bi-partisan support. Your efforts in supporting this important legislation would go a long way in proving to your constituents that you not only hold the Federal Reserve to the same standard as you do your constituents, but it would also show that you believe in transparency. Anything less than support for this resolution suggests that you are in favor of secrecy and a lack of accountability to the people who pay the bills. We pay the tab; we have a right to know where our money is going.

Unlike recent bills that you voted in favor of that had hundreds of pages and just a few hours to read, this bill can be read in under 5 minutes. I encourage you to take the time to read it, and then move to support it.

Thank you in advance for your attention on this important legislation. I have every expectation that you will do right by your constituents and support this measure.

Sincerely,


Step 4: The People
Tell everyone you know about HR 1207 and S 604 ask them to support the bills and to contact their representative as well. Link to this page and to CampaignForLiberty.com.

Link: http://www.ronpaul.com/on-the-issues/audit-the-federal-reserve-hr-1207/

Dwudziestolecie Polski w cieniu sporów aliantów zachodnich i zdrada Polski przez Wielka Brytanie, Francje i USA.

Dwudziestolecie Polski w cieniu sporów aliantów zachodnich i zdrada Polski przez Wielka Brytanie, Francje i USA.

Podczas konferencji pokojowej w Paryżu w 1918 roku, był przedstawiony plan powojennych granic Polski, przez reprezentanta Polski, Romana Dmowskiego, który, z poparciem Francji, żądał przyłączenia do odrodzonej Polski Gdańska, Prus i Żmudzi, przy jednoczesnym stworzeniu w historycznych Prusach małego regionu wolnego miasta Królewca, pod opieką Polski i niezależnego od Niemiec.

Kiedy rząd angielski przeforsował 9go lutego, 1920 stworzenie wolnego miasta w Gdańsku i przyłączenie do Niemiec większości terenów Prus Wschodnich, pomimo wyników plebiscytu. Dowódca armii francuskiej, marszałek Ferdynand Foche, wskazał wówczas na Gdańsk i proroczo powiedział, że miasto to stanie się pretekstem do rozpoczęcia Drugiej Wojny Światowej.

Według historyka angielskiego, Normana Davies’a odradzająca się Polska musiała wygrać sześć prawie jednoczesnych wojen o swoje granice. Największe zagrożenie stanowiła bolszewicka Rosja, która 7go, lutego 1919 rozpoczęła nieudaną ofensywę pod hasłem „Cel Wisła,” tak, że pierwsza regularna bitwa między odradzającą się armią polską i Armią Czerwoną została wygrana przez Polaków pod Berezą Kartuską 12 lutego, 1919. Natomiast 28, czerwca, 1919, został podpisany w Wersalu, traktat pokojowy z Niemcami. W imieniu Polski podpisali Roman Dmowski i Ignacy Paderewski.

Pod koniec sierpnia, 1919 roku, miasta takie jak Wilno, Mińsk Litewski i Lwów, zaludnione przeważnie przez Polaków, były w rękach wojsk polskich, dowodzonych przez oficerów, weteranów Pierwszej Wojny Świtowej w armii Austrii, Prus i Rosji. Wówczas Polacy oswobodzili Dźwińk-Duneburg na Lotwie, mimo stałych trudności w otrzymaniu broni z zachodu.

Przerażeni możliwością pochodu Armii Czerwonej na Zachód, członkowie „Najwyższej Rady Aliantów,” ogłosili 8go grudnia, 1919, bez wysyłania tej propozycji na piśmie do Moskwy, jako granicę Polsko-Bolszewicką t. zw. „linię Curzon’a,” która dawała Bolszewikom, Białystok i dalej szła według granicy z 1797 roku wzdłuż rzeki Bug, między Królestwem Pruskim i Rosją. W 1797 roku Lwów należał do Austrii i status Lwowa w tej pierwszej wersji „linii Curson’a” był zupełnie nie jasny.

Nadal w strachu przed pochodem Czerwonej Armii na zachód przygotowano następną wersję „linii Curzona,” ustalonej w oficjalnej propozycji Najwyższej Rady Aliantów, w Evian we Francji 10go lipca, 1920 roku. Wówczas wyraźnie stwierdzono, że Lwów wraz z całym województwem lwowski jest częścią Polski. Wersja z 10go lipca została sfałszowana w Londynie i datowana 11go lipca 1920go roku. W ten sposób fałszywa wersja „linii Curzon’a,” niby w imieniu „Najwyższej Rady Aliantów” była wysłana z Londynu rządowi Lenina. Fałsz z 11go lipca, 1920 roku, był częścią rozgrywki Anglii przeciwko Francji, kosztem Polski, alianta Francji.

Naturalnie brytyjska fałszywa wersja postanowienia w Evian, nie miała znaczenia po zwycięstwie polskim pod Warszawą i nad Niemnem w 1920 roku, ale niestety pozostała w archiwach rosyjskich, do użytku Stalina na konferencji w Teheranie w 1943 roku, w czasie budowy imperium republik sowieckich i państw satelickich.

Stalin, wcześniej jako członek Rady Wojenno-Rewolucyjnej w lecie 1920 roku, zaproponował, żeby Polska nie była republiką w Związku Sowieckim, ale republiką satelicką, tak jak to miało miejsce ponad dwadzieścia lat później, kiedy Stalin tego dokonał tego w czasie Drugiej Wojny Światowej. Plan satelickich republik na zachodzie Związku Sowieckiego był sformułowany w 1920tym roku, w czasie bitwy o Lwów, przez Józefa Salina, który był wówczas w dowództwie sowieckiego frontu południowo zachodniego, pod generałem Aleksandrem Jegorowem.

Front Jewgorowa składał się z Pierwszej Armii Konnej oraz 12tej i 14tej armii i nie wykonał rozkazu z 15 sierpnia i nie atakował na zachód oraz nie wspomagał z południa, ataku na Warszawę, armii generała Mikhaiła Tukhaczevsky’ego. Dowiedział się o tym stanie rzeczy Józef Piłsudski dzięki złamaniu szyfrów sowieckich, przy pomocy późniejszych profesorów Uniwersytetu Warszawskiego, Mazurkiewicza i Sierpińskiego. Dokonał tego porucznik Jan Kowalewski i został udekorowany krzyżem Virtuti Militari w 1921 roku.

Dzięki wzmocnieniu 5 Armii gen. Władysłwa Sikorskiego przez Polską Brygadę Syberyjską, a zwłaszcza doborową 18 DP generała Franciszka Krajowskiego, udało się powstrzymać natarcie 3 i 15 armii sowieckich w rejonie Modlina. Armia Sikorskiego była zagrożona atakierm od północy przez 4 Armię sowiecką generała Szuwajewa.

Około 12tej w nocy 13go sierpnia, zagon 203 pułku ułanów, pod rotmistrzem Podhorodeckim, zniszczył radiostację 4 Armii Szuwajewa. Pozbawiona łączności z Tuchaczewskim, zamiast uderzyć na odsłoniętą flankę Sikorskiego, działając według starych planów, armia ta atakowała przez Wisłę na zachód, żeby Lenin mógł oferować Niemcom zabór pruski, w zamian za komunistyczny rząd w Berlinie. Później, ocalenie 5 Armii Sikorskiego od ataku 4tej Armii generała Szuwajewa, Tuchaczewski przypisywał „wyjątkowemu szczęściu.”

Armia Czerwona rozpoczęła atak na Pragę 13go sierpnia, 14go zdobyła miasto Radzymin po krwawej bitwie. Zamiast atakować Radzymin przed południem 15go sierpnia, według wcześniejszych rozkazów, dowódca batalionu karabinów maszynowych pułku Strzelców Kaniowskich, porucznik Stefan Pogonowski, zaatakował ogniem karabinów maszynowych, o pierwszej nad ranem, ze wzniesienia Wólki Radzymińskiej, mijające go z południa i z północy dywizje Czerwonej Armii, idące forsownym marszem nocnym na Warszawę.

W nocy, w zamieszaniu spowodowanym atakiem Pogonowskiego, wywiązała się chaotyczna walka między dywizjami sowieckimi, które zamiast wejść na ulice Pragi, popadły w popłoch i zaczęły masowy odwrót od Warszawy, na wschód, po trupach większości żołnierzy na Wólce Radzymińskiej. Z rana, 15 sierpnia, miasto Radzymin ponownie było zajęte przez cofających się bolszewików. Wieczorem 15go Polacy zajęli Radzymin. Stało się to przed uderzeniem Piłsudskiego z nad Wieprza, którą to rzekę, wojska Piłsudskiego przekroczyły 16go sierpnia 1920 roku i zaczęły forsowne marsze na północny wschód w atmosferze zwycięstwa, zamiast fatalnych skutków dla duch w wojsku, jakie stanowiłaby wówczas obecność wojsk sowieckich w Warszawie, jak to planował generał Tuchaczewski.

Wówczas generał Sikorski zaczął atakować używając taktyk „blitzkrieg’u,” za pomocą artylerii na dwóch pociągach pancernych, i oddziałów zmotoryzowanych, wyposażonych w czołgi Ft-17 i samochody pancerne. W dniu 18go sierpnia w Mińsku Litewskim generał Tuchaczewski zarządził odwrót. Tym czasem jego generał Bżyszkian, dowódca 3go korpusu kawalerii, dalej atakował na zachód przez Pomorze, w celu zajęcia zaboru pruskiego, według wcześniejszych rozkazów. Straty sowieckie wynosiły 15,000 zabitych, 500 zaginionych, 10,000 rannych i 65,000 wziętych do niewoli, oraz 231 armat i 1,023 karabinów maszynowych.

W sprawie Lwowa, 23 lata później, żądania Stalina były popierane w 1943 roku przez zdrajców Polski, Churchilla i Roosevelt’a. Natomiast rządy USA i W. Brytanii były przeciwne polskiej granicy na Nysie Łużyckiej, proponowanej przez Stalina, który wówczas budował sowieckie imperium państw satelickich. Churchill i Roosevelt, naprzód chcieli dać Niemcom większość Śląska, a potem bezskutecznie upierali się, żeby granica Polski z Niemcami przebiegała dalej na wschód, wzdłuż Nysy Kłodzkiej.

Między-wojenna postawa Paryża ukształtowała się pod wrażeniem strat francuskich w zabitych i w rannych w czasie Pierwszej Wojny Światowej, które stanowiły blisko 12% blisko czterdziestu milionów ludności Francji. Ludność Francji nie chciała się narażać na ponowne straty, zwłaszcza w formie poparcia zbrojnego Polski przeciwko agresji niemieckiej. Podobny nastrój panował w W. Brytanii po podpisaniu traktatu wspólnej obrony z Polską 25 sierpnia, 1939 roku. Blisko 70% najlepszych wojsk niemieckich walczyło w Polsce we wrześniu 1939 w czasie, kiedy Francja miała 105 dywizji i więcej broni pancernej niż Niemcy, ale wówczas Francja nie miała ducha do walki i nie przygotowała się do ataku na teren Niemiec.

Odpowiedź na pytanie, dlaczego wojska sowieckie rozpoczęły inwazję Polski w dniu 17 września, 1939, jest w Polsce powszechnie nieznana. Ludziom jest trudno myśleć o wielkiej grze na światową skalę, zwłaszcza, że Związek Sowiecki, a po nim Rosja, nie chce wyznać prawdy, że w styczniu 1939 roku, Polska najprawdopodobniej uratowała Związek Sowiecki od klęski, w chwili, kiedy rząd Polski odmówi Hitlerowi podpisania Paktu Anty-Kominternowskiego. Pakt ten Japonia podpisała już 26 listopada 1936 roku, a Włochy 6go listopada, 1937 roku. Japonia wysłała do Niemiec, 13 sierpnia, 1937 generała nazwiskiem Sawada, żeby wraz z Niemcami wywierał nacisk na przystąpienie Polski do Paktu Anty-Kominternowskiego. Wkrótce do tych starań przyłączyły się Włochy.

Natomiast Stalin, którego wojska walczyły z Japończykami od 1937 roku i staczały z nimi największe bitwy powietrzne w historii do tego czasu, miał nadzieję, że stając po stronie Hitlera, spowoduje Drugą Wojnę Światową i zdoła uwikłać Niemców w powtórkę wojny pozycyjnej z czasów Pierwszej Wojny Światowej. Stalin chciał zdobyć dosyć czasu na odbudowę Armii Czerwonej, w której jego własne czystki spowodowały śmierć 44,000 najbardziej doświadczonych oficerów.

Polska w tragicznej sytuacji stała wobec „misji dziejowej Hitler’a przyłączenia do Niemiec żyznych ziem Ukrainy” i jednocześnie eliminacji mieszkańców Polski i Ukrainy na rzecz „rasowych Niemców.” Józef Piłsudski wcześniej przekazał Polakom poprawną opinię, że „Polacy muszą unikać zbliżenia tak z Niemcami jak i z Rosją, w obronie niepodległego państwa polskiego na jego ziemiach historycznych.”

Rosja zagrażała Polakom brutalnymi morderstwami i stratą niepodległości, podczas gdy Niemcy hitlerowskie zagrażały likwidacją ludności polskiej, na jej historycznych ziemiach. Dlatego rząd polski odmówił przystąpienia się do paktu z Hitlerem, który w 1939 roku wywołał Drugą Wojnę Światową, napaścią na Polskę i uczynił to z pomocą Stalina. Hitler chciał uzyskać długą granicę ze Związkiem Sowieckim, konieczną dla spełnienia jego „misji dziejowej” podbojów na wschodzie.

Los Polski był smutny i nieunikniony z powodu położenia w środku Europy, między silniejszymi totalitarnymi sąsiadami Niemcami i Sowietami. Churchill i Roosevelt cynicznie zdradzili polskiego alianta już w 1943 roku. Natomiast Stalin dokonał na Polakach masowych mordów oraz pozbawił ich wolności na prawie pół wieku. Polska obecnie ma swoje ziemie historyczne zamieszkałe przez blisko 40 milionów Polaków, mimo bardzo bolesnych strat wojennych ponad 20% obywateli i połowy przedwojennego terytorium, włącznie ze Lwowem i Wilnem. Taki jest wynik Drugiej Wojny Światowej, która to wojna była rozpoczęta jakoby w obronie Polski.

Polska mogła się bronić, albo pozwolić na dominację przez Hitlera, który mógł naprzód korzystać ze zgody Polaków na przemarsz wojsk niemieckich albo z dobrowolnego udziału Polski w ataku Niemiec na Związek Sowiecki. Taki atak w 1939 roku prawdopodobnie spowodowałoby klęskę Sowietów i uniemożliwiłby Sowietom przygotowania do kluczowej bitwy sowiecko-japońskiej nad rzeką Kalką, w sierpniu 1939 roku.

Niestety mało znane są w Polsce takie fakty jak uznanie Hitlera za „zdrajcę Japonii” i protest Tokio w Berlinie przeciwko paktowi Ribbentrop-Mołotow w sierpniu, 1939, jak też uzyskanie przez Japonię obietnicy, że w cztery dni po początku pierwszej bitwy japońsko-amerykańskiej Hitler, zobowiązał się wypowiedzieć wojnę Stanom Zjednoczonym, w zamian za pomoc Japonii przeciwko Sowietom, w formie obiecanego ataku japońskiego na sowiecką armię syberyjską przez wojska japońskie. Japończycy nigdy tego ataku nie dokonali, ale Hitler tym razem dotrzymał słowa i wypowiedział wojnę przeciwko USA w dniu 11go grudnia 1941 roku.

Polska nie mogła uniknąć tragicznych strat, które poniosła, ponieważ wielka niemiecka ekspansja terytorialna na wschód mogła być dokonana tylko za pomocą likwidacji Polski na jej ziemiach historycznych. Niemcy nie chciały rezygnować z żadnej części byłego zaboru pruskiego. Dla Hitlera naturalną dalszą ekspansją była likwidacja państwa polskiego na jego historycznych ziemiach oraz przyłączenie czarnoziemu ukraińskiego do Niemiec, ale bez ludności słowiańskiej.

Hitler kazał aresztować działaczy ukraińskich i wywieźć ich do więzienia w bunkrze, na terenie obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen pod Berlinem, w chwili, kiedy w 1941 roku, próbowali oni ogłosić wolną Ukrainę we Lwowie. Niestety możliwości strategiczne Polaków w 1939 roku były bardzo ograniczone i polska pomoc w niemieckim podboju Rosji nie miała żadnego sensu z polskiego punktu widzenia. Polacy wraz z Japonią mogli umożliwić wojskom Hitlera pokonanie Sowietów i zdobycie przez niego zasobów energetycznych Bliskiego Wschodu bez istnienia frontu zachodniego. Wówczas kilkuletnia przerwa w działaniach wojennych mogła dać czas Hitlerowi na wprowadzenie w życie jego planów ekspansji na wschód.

Po zdradzie przez Hitlera paktu z Japonią i zawarciu paktu Ribbentrop-Mołotow, Japończycy zaczęli pertraktacje o zawieszenie broni z Sowietami na froncie syberyjskim, gdzie ponosili duże straty. Sowieci zamiast atakować Polskę 1go września, wspólnie z Niemcami, podpisali zawieszenie broni z Japonią 15go września, 1939, 16go września zawieszenie broni weszło w życie i 17go września 1939 Armia Czerwona rozpoczęła inwazję Polski, po pozbyciu się frontu sowiecko-japońskiego.

Iwo Cyprian Pogonowski

Born Sept. 3, 1921
Lwów, Poland

in Dec 1939 left Warsaw. Dec 30, 1939 arrested by Ukrainians serving the Gestapo in Dukla, then transferred to Barwinek, Krosno, Jaslo, Tarnów, Oswiecim, arrived in Oranienburg-Sachsenhausen on Aug. 10, 1940.

April 19, 1945 started on the Death March of Brandenburg from Sachsenhausen; escaped gunfire of SS-guards and arrived to Schwerin and freedom on May 2, 1945.

September 1945 arrived in Brussels, Belgium; obtained admission as a regular student at the Catholic University: Institute Superieur de Commerce, St. Ignace in Antwerp.

in 1954 graduated in Civil Engineering at the top of his class. Was invited to join honorary societies: Tau Beta Pi (general engineering honorary society), Phi Kappa Phi (academic honorary society equivalent to Phi Beta Kappa), Pi Mu (mechanical engineering honorary society), and Chi Epsilon (civil engineering honorary society). Taught descriptive geometry at the University of Tennessee;

in 1955 graduated with M.S. degree in Industrial Engineering.

in 1955 started working for Shell Oil Company in New Orleans. After one year of managerial training was assigned to design of marine structures for drilling and production of petroleum.

in 1960 started working for Texaco Research and Development in Houston, Texas as a Project Engineer. Authored total of 50 American and foreign patents on marine structures for the petroleum industry;
wrote an article: The Rise and Fall of the Polish Commonwealth - A Quest for a Representative Government in Central and Eastern Europe in the 14th to 18th Centuries. Started to work on a Tabular History of Poland.

in 1972 moved to Blacksburg, Virginia. During the following years worked as Consulting Engineer for Texaco, also taught in Virginia Polytechnic Institute and State University as Adjunct Professor in the College of Civil Engineering teaching courses on marine structures of the petroleum industry. Designed and supervised the construction of a hill top home for his family, also bought 500 acre ranch (near Thomas Jefferson National Forest) where he restored 200 years old mill house on a mountain stream.

in 1978 prepared Polish-English, English-Polish Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. The dictionary included a Tabular History of Poland, Polish Language, People, and Culture as well as Pogonowski's phonetic symbols for phonetic transcriptions in English and Polish at each dictionary entry; the phonetic explanations were illustrated with cross-sections of speech (organs used to pronounce the sounds unfamiliar to the users). It was the first dictionary with phonetic transcription at each Polish entry for use by English speakers

in 1981 prepared Practical Polish-English Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc.

in 1983 prepared Concise Polish-English Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. Wrote an analysis of Michael Ch ci ski's Poland, Communism, Nationalism, Anti-Semitism. Also selected crucial quotations from Norman Davies' God's Playground - A History of Poland on the subject of the Polish indigenous democratic process.

in 1985 prepared Polish-English Standard Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc. Also prepared a revised and expanded edition of the Concise Polish-English Dictionary with complete phonetics, also published by Hippocrene Books Inc.

in 1987 prepared Poland: A Historical Atlas on Polish History and Prehistory including 200 maps and graphs as well as Chronology of Poland's Constitutional and Political Development, and the Evolution of Polish Identity - The Milestones. An introductory chapter was entitled Poland the Middle Ground. Aloysius A. Mazewski President of Polish-American Congress wrote an introduction. The Atlas was published by Hippocrene Books Inc. and later by Dorset Press of the Barnes and Noble Co. Inc. which sends some 30 million catalogues to American homes including color reproduction of book covers. Thus, many Americans were exposed to the cover of Pogonowski's Atlas showing the range of borders of Poland during the history - many found out for the firsttime that Poland was an important power in the past. Total of about 30,000 atlases were printed so far.

In 1988 the publication of Poland: A Historical Atlas resulted in a number of invitations extended by several Polonian organizations to Iwo Pogonowski to present Television Programs on Polish History. Pogonowski responded and produced over two year period 220 half-hour video programs in his studio at home (and at his own expense.) These programs formed a serial entitled: Poland, A History of One Thousand Years. Total of over 1000 broadcasts of these programs were transmitted by cable television in Chicago, Detroit-Hamtramck, Cleveland, and Blacksburg.

in 1990-1991 translated from the Russian the Catechism of a Revolutionary of 1869 in which crime has been treated as a normal part of the revolutionary program. Started preparation of the Killing the Best and the Brightest: A Chronology of the USSR-German Attempt to Behead the Polish Nation showing how the USSR became a prototype of modern totalitarian state, how this prototype was adapted in Germany by the Nazis.

in 1991 prepared Polish Phrasebook, Polish Conversations for Americans including picture code for gender and familiarity, published by Hippocrene Books Inc.

in 1991 prepared English Conversations for Poles with Concise Dictionary published by Hippocrene Books Inc. By then a total of over 100,000 Polish-English, English-Polish Dictionaries written by Pogonowski were sold in the United States and abroad.

in 1992 prepared a Dictionary of Polish, Latin, Hebrew, and Yiddish Terms used in Contacts between Poles and Jews. It was prepared for the history of Jews in Poland as well as 115 maps and graphs and 172 illustrations, paintings, drawings, and documents, etc. of Jewish life in Poland. This material was accompanied by proper annotations.

in 1993 prepared Jews in Poland, Rise of the Jews as a Nation from Congressus Judaicus in Poland to the Knesset in Israel, published by Hippocrene Books Inc. in 3000 copies. Foreword was written by Richard Pipes, professor of history at Harvard University, and Pogonowski's school mate in the Keczmar school in Warsaw. Part I included: a Synopsis of 1000 Year History of Jews in Poland; the 1264 Statute of Jewish Liberties in Poland in Latin and English translation; Jewish Autonomy in Poland 1264-1795; German Annihilation of the Jews. In appendixes are documents and illustrations. An Atlas is in the Part III. It is divided as follows: Early Jewish Settlements 966-1264; The Crucial 500 Years, 1264-1795; Competition (between Poles and Jews) Under Foreign Rule, 1795-1918; The Last Blossoming of Jewish Culture in Poland, 1918-1939; German Genocide of the Jews, 1940-1944; Jewish Escape from Europe 1945-1947 - The End of European (Polish) Phase of Jewish History (when most of world's Jewry lived in Europe). Pogonowski began to write a new book starting with the Chronology of the Martyrdom of Polish Intelligentsia during World War II and the Stalinist Terror; the book in preparation was entitled Killing the Best and the Brightest.

in 1995 prepared Dictionary of Polish Business, Legal and Associated Terms for use with the new edition of the Practical Polish-English, English-Polish Dictionary and later to be published as a separate book.

in 1996 Pogonowski's Poland: A Historical Atlas; was translated into Polish; some 130 of the original 200 maps printed in color; the Chronology of Poland was also translated into Polish. The Atlas was published by Wydawnictwo Suszczy ski I Baran in Kraków in 3000 copies; additional publications are expected. Prepared Polish-English, Eglish-Polish Compact Dictionary with complete phonetics, published by Hippocrene Books Inc.

in 1997 finished preparation of the Unabridged Polish-English Dictionary with complete phonetics including over 200,000 entries, in three volumes on total of 4000 pages; it is published by Hippocrene Books Inc; the Polish title is: Uniwesalny S ownik Polsko-Angielski. Besides years of work Pogonowski spent over $50,000 on computers, computer services, typing, and proof reading in order to make the 4000 page dictionary camera ready; assisted in the preparation of second edition of Jews in Poland, Rise of the Jews from Congressus Judaicus in Poland to the Knesset in Israel published in fall of 1997. Prepared computer programs for English-Polish Dictionary to serve as a companion to the Unabridged Polish-English Dictionary printed by the end of May 1997.

in 1998 Pogonowski organized preparation of CD ROM for the Unabridged Polish-English Dictionary, Practical English-Polish Dictionary, Polish Phrasebook for Tourists and Travelers to Poland, all published earlier by Iwo C. Pogonowski. The Phrasebook includes 280 minutes of bilingual audio read by actors. Started preparation for a new edition of Poland: A Historical Atlas. New Appendices are being prepared on such subjects as: Polish contribution to Allied's wartime intelligence: the breaking of the Enigma Codes, Pune Munde rocket production; Poland's contribution to the international law since 1415; Poland's early development of rocket technology such as Polish Rocketry Handbook published in 1650 in which Poles introduced for the first time into the world's literature concepts of multiple warheads, multistage rockets, new controls in rocket flight, etc. Poland's Chronology is being enlarged to reflect the mechanisms of subjugation of Polish people by the Soviet terror apparatus. Continued preparation of the Killing the Best and the Brightest: A Chronology of the USSR-German Attempt to Behead the Polish Nation, including the 1992 revelations from Soviet archives as well as the current research in Poland. Continued preparation of two-volume English Polish Dictionary, a companion to the Unabridged Polish-English Dictionary published in 1997. Reviewed Upiorna Dekada by J. T. Gross.

in 1999 Pogonowski continued writing Poland - An Illustrated History and preparing for it 21 maps and diagrams and 89 illustrations.

in 2000 Pogonowski prepared, in a camera ready form, Poland - An Illustrated History; it was published by Hippocrene Books Inc. NY 2000 and recommended by Dr. Zbigniew Brzezinski, National Security Advisor under President Carter, as "An important contribution to the better understanding of Polish history, which demonstrates in a vivid fashion the historical vicissitudes of that major European nation."

Podczas konferencji pokojowej w Paryżu w 1918 roku, był przedstawiony plan powojennych granic Polski, przez reprezentanta Polski, Romana Dmowskiego, który, z poparciem Francji, żądał przyłączenia do odrodzonej Polski Gdańska, Prus i Żmudzi, przy jednoczesnym stworzeniu w historycznych Prusach małego regionu wolnego miasta Królewca, pod opieką Polski i niezależnego od Niemiec.

Kiedy rząd angielski przeforsował 9go lutego, 1920 stworzenie wolnego miasta w Gdańsku i przyłączenie do Niemiec większości terenów Prus Wschodnich, pomimo wyników plebiscytu. Dowódca armii francuskiej, marszałek Ferdynand Foche, wskazał wówczas na Gdańsk i proroczo powiedział, że miasto to stanie się pretekstem do rozpoczęcia Drugiej Wojny Światowej.

Według historyka angielskiego, Normana Davies’a odradzająca się Polska musiała wygrać sześć prawie jednoczesnych wojen o swoje granice. Największe zagrożenie stanowiła bolszewicka Rosja, która 7go, lutego 1919 rozpoczęła nieudaną ofensywę pod hasłem „Cel Wisła,” tak, że pierwsza regularna bitwa między odradzającą się armią polską i Armią Czerwoną została wygrana przez Polaków pod Berezą Kartuską 12 lutego, 1919. Natomiast 28, czerwca, 1919, został podpisany w Wersalu, traktat pokojowy z Niemcami. W imieniu Polski podpisali Roman Dmowski i Ignacy Paderewski.

Pod koniec sierpnia, 1919 roku, miasta takie jak Wilno, Mińsk Litewski i Lwów, zaludnione przeważnie przez Polaków, były w rękach wojsk polskich, dowodzonych przez oficerów, weteranów Pierwszej Wojny Świtowej w armii Austrii, Prus i Rosji. Wówczas Polacy oswobodzili Dźwińk-Duneburg na Lotwie, mimo stałych trudności w otrzymaniu broni z zachodu.

Przerażeni możliwością pochodu Armii Czerwonej na Zachód, członkowie „Najwyższej Rady Aliantów,” ogłosili 8go grudnia, 1919, bez wysyłania tej propozycji na piśmie do Moskwy, jako granicę Polsko-Bolszewicką t. zw. „linię Curzon’a,” która dawała Bolszewikom, Białystok i dalej szła według granicy z 1797 roku wzdłuż rzeki Bug, między Królestwem Pruskim i Rosją. W 1797 roku Lwów należał do Austrii i status Lwowa w tej pierwszej wersji „linii Curson’a” był zupełnie nie jasny.

Nadal w strachu przed pochodem Czerwonej Armii na zachód przygotowano następną wersję „linii Curzona,” ustalonej w oficjalnej propozycji Najwyższej Rady Aliantów, w Evian we Francji 10go lipca, 1920 roku. Wówczas wyraźnie stwierdzono, że Lwów wraz z całym województwem lwowski jest częścią Polski. Wersja z 10go lipca została sfałszowana w Londynie i datowana 11go lipca 1920go roku. W ten sposób fałszywa wersja „linii Curzon’a,” niby w imieniu „Najwyższej Rady Aliantów” była wysłana z Londynu rządowi Lenina. Fałsz z 11go lipca, 1920 roku, był częścią rozgrywki Anglii przeciwko Francji, kosztem Polski, alianta Francji.

Naturalnie brytyjska fałszywa wersja postanowienia w Evian, nie miała znaczenia po zwycięstwie polskim pod Warszawą i nad Niemnem w 1920 roku, ale niestety pozostała w archiwach rosyjskich, do użytku Stalina na konferencji w Teheranie w 1943 roku, w czasie budowy imperium republik sowieckich i państw satelickich.

Stalin, wcześniej jako członek Rady Wojenno-Rewolucyjnej w lecie 1920 roku, zaproponował, żeby Polska nie była republiką w Związku Sowieckim, ale republiką satelicką, tak jak to miało miejsce ponad dwadzieścia lat później, kiedy Stalin tego dokonał tego w czasie Drugiej Wojny Światowej. Plan satelickich republik na zachodzie Związku Sowieckiego był sformułowany w 1920tym roku, w czasie bitwy o Lwów, przez Józefa Salina, który był wówczas w dowództwie sowieckiego frontu południowo zachodniego, pod generałem Aleksandrem Jegorowem.

Front Jewgorowa składał się z Pierwszej Armii Konnej oraz 12tej i 14tej armii i nie wykonał rozkazu z 15 sierpnia i nie atakował na zachód oraz nie wspomagał z południa, ataku na Warszawę, armii generała Mikhaiła Tukhaczevsky’ego. Dowiedział się o tym stanie rzeczy Józef Piłsudski dzięki złamaniu szyfrów sowieckich, przy pomocy późniejszych profesorów Uniwersytetu Warszawskiego, Mazurkiewicza i Sierpińskiego. Dokonał tego porucznik Jan Kowalewski i został udekorowany krzyżem Virtuti Militari w 1921 roku.

Dzięki wzmocnieniu 5 Armii gen. Władysłwa Sikorskiego przez Polską Brygadę Syberyjską, a zwłaszcza doborową 18 DP generała Franciszka Krajowskiego, udało się powstrzymać natarcie 3 i 15 armii sowieckich w rejonie Modlina. Armia Sikorskiego była zagrożona atakierm od północy przez 4 Armię sowiecką generała Szuwajewa.

Około 12tej w nocy 13go sierpnia, zagon 203 pułku ułanów, pod rotmistrzem Podhorodeckim, zniszczył radiostację 4 Armii Szuwajewa. Pozbawiona łączności z Tuchaczewskim, zamiast uderzyć na odsłoniętą flankę Sikorskiego, działając według starych planów, armia ta atakowała przez Wisłę na zachód, żeby Lenin mógł oferować Niemcom zabór pruski, w zamian za komunistyczny rząd w Berlinie. Później, ocalenie 5 Armii Sikorskiego od ataku 4tej Armii generała Szuwajewa, Tuchaczewski przypisywał „wyjątkowemu szczęściu.”

Armia Czerwona rozpoczęła atak na Pragę 13go sierpnia, 14go zdobyła miasto Radzymin po krwawej bitwie. Zamiast atakować Radzymin przed południem 15go sierpnia, według wcześniejszych rozkazów, dowódca batalionu karabinów maszynowych pułku Strzelców Kaniowskich, porucznik Stefan Pogonowski, zaatakował ogniem karabinów maszynowych, o pierwszej nad ranem, ze wzniesienia Wólki Radzymińskiej, mijające go z południa i z północy dywizje Czerwonej Armii, idące forsownym marszem nocnym na Warszawę.

W nocy, w zamieszaniu spowodowanym atakiem Pogonowskiego, wywiązała się chaotyczna walka między dywizjami sowieckimi, które zamiast wejść na ulice Pragi, popadły w popłoch i zaczęły masowy odwrót od Warszawy, na wschód, po trupach większości żołnierzy na Wólce Radzymińskiej. Z rana, 15 sierpnia, miasto Radzymin ponownie było zajęte przez cofających się bolszewików. Wieczorem 15go Polacy zajęli Radzymin. Stało się to przed uderzeniem Piłsudskiego z nad Wieprza, którą to rzekę, wojska Piłsudskiego przekroczyły 16go sierpnia 1920 roku i zaczęły forsowne marsze na północny wschód w atmosferze zwycięstwa, zamiast fatalnych skutków dla duch w wojsku, jakie stanowiłaby wówczas obecność wojsk sowieckich w Warszawie, jak to planował generał Tuchaczewski.

Wówczas generał Sikorski zaczął atakować używając taktyk „blitzkrieg’u,” za pomocą artylerii na dwóch pociągach pancernych, i oddziałów zmotoryzowanych, wyposażonych w czołgi Ft-17 i samochody pancerne. W dniu 18go sierpnia w Mińsku Litewskim generał Tuchaczewski zarządził odwrót. Tym czasem jego generał Bżyszkian, dowódca 3go korpusu kawalerii, dalej atakował na zachód przez Pomorze, w celu zajęcia zaboru pruskiego, według wcześniejszych rozkazów. Straty sowieckie wynosiły 15,000 zabitych, 500 zaginionych, 10,000 rannych i 65,000 wziętych do niewoli, oraz 231 armat i 1,023 karabinów maszynowych.

W sprawie Lwowa, 23 lata później, żądania Stalina były popierane w 1943 roku przez zdrajców Polski, Churchilla i Roosevelt’a. Natomiast rządy USA i W. Brytanii były przeciwne polskiej granicy na Nysie Łużyckiej, proponowanej przez Stalina, który wówczas budował sowieckie imperium państw satelickich. Churchill i Roosevelt, naprzód chcieli dać Niemcom większość Śląska, a potem bezskutecznie upierali się, żeby granica Polski z Niemcami przebiegała dalej na wschód, wzdłuż Nysy Kłodzkiej.

Między-wojenna postawa Paryża ukształtowała się pod wrażeniem strat francuskich w zabitych i w rannych w czasie Pierwszej Wojny Światowej, które stanowiły blisko 12% blisko czterdziestu milionów ludności Francji. Ludność Francji nie chciała się narażać na ponowne straty, zwłaszcza w formie poparcia zbrojnego Polski przeciwko agresji niemieckiej. Podobny nastrój panował w W. Brytanii po podpisaniu traktatu wspólnej obrony z Polską 25 sierpnia, 1939 roku. Blisko 70% najlepszych wojsk niemieckich walczyło w Polsce we wrześniu 1939 w czasie, kiedy Francja miała 105 dywizji i więcej broni pancernej niż Niemcy, ale wówczas Francja nie miała ducha do walki i nie przygotowała się do ataku na teren Niemiec.

Odpowiedź na pytanie, dlaczego wojska sowieckie rozpoczęły inwazję Polski w dniu 17 września, 1939, jest w Polsce powszechnie nieznana. Ludziom jest trudno myśleć o wielkiej grze na światową skalę, zwłaszcza, że Związek Sowiecki, a po nim Rosja, nie chce wyznać prawdy, że w styczniu 1939 roku, Polska najprawdopodobniej uratowała Związek Sowiecki od klęski, w chwili, kiedy rząd Polski odmówi Hitlerowi podpisania Paktu Anty-Kominternowskiego. Pakt ten Japonia podpisała już 26 listopada 1936 roku, a Włochy 6go listopada, 1937 roku. Japonia wysłała do Niemiec, 13 sierpnia, 1937 generała nazwiskiem Sawada, żeby wraz z Niemcami wywierał nacisk na przystąpienie Polski do Paktu Anty-Kominternowskiego. Wkrótce do tych starań przyłączyły się Włochy.

Natomiast Stalin, którego wojska walczyły z Japończykami od 1937 roku i staczały z nimi największe bitwy powietrzne w historii do tego czasu, miał nadzieję, że stając po stronie Hitlera, spowoduje Drugą Wojnę Światową i zdoła uwikłać Niemców w powtórkę wojny pozycyjnej z czasów Pierwszej Wojny Światowej. Stalin chciał zdobyć dosyć czasu na odbudowę Armii Czerwonej, w której jego własne czystki spowodowały śmierć 44,000 najbardziej doświadczonych oficerów.

Polska w tragicznej sytuacji stała wobec „misji dziejowej Hitler’a przyłączenia do Niemiec żyznych ziem Ukrainy” i jednocześnie eliminacji mieszkańców Polski i Ukrainy na rzecz „rasowych Niemców.” Józef Piłsudski wcześniej przekazał Polakom poprawną opinię, że „Polacy muszą unikać zbliżenia tak z Niemcami jak i z Rosją, w obronie niepodległego państwa polskiego na jego ziemiach historycznych.”

Rosja zagrażała Polakom brutalnymi morderstwami i stratą niepodległości, podczas gdy Niemcy hitlerowskie zagrażały likwidacją ludności polskiej, na jej historycznych ziemiach. Dlatego rząd polski odmówił przystąpienia się do paktu z Hitlerem, który w 1939 roku wywołał Drugą Wojnę Światową, napaścią na Polskę i uczynił to z pomocą Stalina. Hitler chciał uzyskać długą granicę ze Związkiem Sowieckim, konieczną dla spełnienia jego „misji dziejowej” podbojów na wschodzie.

Los Polski był smutny i nieunikniony z powodu położenia w środku Europy, między silniejszymi totalitarnymi sąsiadami Niemcami i Sowietami. Churchill i Roosevelt cynicznie zdradzili polskiego alianta już w 1943 roku. Natomiast Stalin dokonał na Polakach masowych mordów oraz pozbawił ich wolności na prawie pół wieku. Polska obecnie ma swoje ziemie historyczne zamieszkałe przez blisko 40 milionów Polaków, mimo bardzo bolesnych strat wojennych ponad 20% obywateli i połowy przedwojennego terytorium, włącznie ze Lwowem i Wilnem. Taki jest wynik Drugiej Wojny Światowej, która to wojna była rozpoczęta jakoby w obronie Polski.

Polska mogła się bronić, albo pozwolić na dominację przez Hitlera, który mógł naprzód korzystać ze zgody Polaków na przemarsz wojsk niemieckich albo z dobrowolnego udziału Polski w ataku Niemiec na Związek Sowiecki. Taki atak w 1939 roku prawdopodobnie spowodowałoby klęskę Sowietów i uniemożliwiłby Sowietom przygotowania do kluczowej bitwy sowiecko-japońskiej nad rzeką Kalką, w sierpniu 1939 roku.

Niestety mało znane są w Polsce takie fakty jak uznanie Hitlera za „zdrajcę Japonii” i protest Tokio w Berlinie przeciwko paktowi Ribbentrop-Mołotow w sierpniu, 1939, jak też uzyskanie przez Japonię obietnicy, że w cztery dni po początku pierwszej bitwy japońsko-amerykańskiej Hitler, zobowiązał się wypowiedzieć wojnę Stanom Zjednoczonym, w zamian za pomoc Japonii przeciwko Sowietom, w formie obiecanego ataku japońskiego na sowiecką armię syberyjską przez wojska japońskie. Japończycy nigdy tego ataku nie dokonali, ale Hitler tym razem dotrzymał słowa i wypowiedział wojnę przeciwko USA w dniu 11go grudnia 1941 roku.

Polska nie mogła uniknąć tragicznych strat, które poniosła, ponieważ wielka niemiecka ekspansja terytorialna na wschód mogła być dokonana tylko za pomocą likwidacji Polski na jej ziemiach historycznych. Niemcy nie chciały rezygnować z żadnej części byłego zaboru pruskiego. Dla Hitlera naturalną dalszą ekspansją była likwidacja państwa polskiego na jego historycznych ziemiach oraz przyłączenie czarnoziemu ukraińskiego do Niemiec, ale bez ludności słowiańskiej.

Hitler kazał aresztować działaczy ukraińskich i wywieźć ich do więzienia w bunkrze, na terenie obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen pod Berlinem, w chwili, kiedy w 1941 roku, próbowali oni ogłosić wolną Ukrainę we Lwowie. Niestety możliwości strategiczne Polaków w 1939 roku były bardzo ograniczone i polska pomoc w niemieckim podboju Rosji nie miała żadnego sensu z polskiego punktu widzenia. Polacy wraz z Japonią mogli umożliwić wojskom Hitlera pokonanie Sowietów i zdobycie przez niego zasobów energetycznych Bliskiego Wschodu bez istnienia frontu zachodniego. Wówczas kilkuletnia przerwa w działaniach wojennych mogła dać czas Hitlerowi na wprowadzenie w życie jego planów ekspansji na wschód.

Po zdradzie przez Hitlera paktu z Japonią i zawarciu paktu Ribbentrop-Mołotow, Japończycy zaczęli pertraktacje o zawieszenie broni z Sowietami na froncie syberyjskim, gdzie ponosili duże straty. Sowieci zamiast atakować Polskę 1go września, wspólnie z Niemcami, podpisali zawieszenie broni z Japonią 15go września, 1939, 16go września zawieszenie broni weszło w życie i 17go września 1939 Armia Czerwona rozpoczęła inwazję Polski, po pozbyciu się frontu sowiecko-japońskiego.

Iwo Cyprian Pogonowski

The Israel Lobby (Marije Meerman, VPRO Backlight 2007)

The Israel Lobby (Marije Meerman, VPRO Backlight 2007)




For many years now the American foreign policy has been characterized by the strong tie between the United States and Israel. Does the United States in fact keep Israel on its feet? And how long will it continue to do so? In March 2006 the American political scientists John Mearsheimer (University of Chicago) and Steve Walt (Harvard) published the controversial article 'The Israel Lobby and US foreign policy'. In it they state that it is not, or no longer, expedient for the US to support and protect present-day Israel. The documentary sheds light on both parties involved in the discussion: those who wish to maintain the strong tie between the US and Israel, and those who were critical of it and not infrequently became 'victims' of the lobby. The question arises to what extend the pro-Israel lobby ultimately determines the military and political importance of Israel itself. Colonel Lawrence Wilkerson (Colin Powell's former chief-of-staff) explains how the lobby's influence affects the decision-making structure in the White House.
With political scientist John Mearsheimer, neocon Richard Perle, lobby organization AIPAC, televangelist John Hagee, historian Tony Judt, Human Rights Watch director Kenneth Roth, colonel Lawrence Wilkerson, Democrat Earl Hilliard, Israeli peace negotiator Daniel Levy and investigative journalist Michael Massing.

Research: William de Bruijn
Director: Marije Meerman

Dziekanski of Poland brutally killed by Canadian airport security Inquiry reveals more of Dziekanski's life in Poland Updated Sun. Apr. 5 2009 3

Dziekanski of Poland brutally killed by Canadian airport security




Inquiry reveals more of Dziekanski's life in Poland
Updated Sun. Apr. 5 2009 3:45 PM ET

The Canadian Press

VANCOUVER -- If most Canadians remember Robert Dziekanski as the panicked, out-of-control figure who died in RCMP hands at Vancouver's airport, Wojciech Dibon might tell them about the Dziekanski who acted as a father to him, taking him camping and teaching him about geography.

But Dibon wasn't able to tell the inquiry into Dziekanski's death about the man he knew.

Dibon, the son of a woman Dziekanski was living with, was 17 when he died and he remains so distraught over the man's death that he was unable to testify at the inquiry sorting out what happened at the airport early on Oct. 14, 2007.

"He and Mr. Dziekanski were very close," says Walter Kosteckyj, the lawyer for Dziekanski's mother.

"This young man didn't have a father figure, Mr. Dziekanski took him camping, taught him the skills of manhood, spent time with him."

Dibon was one of the last people Dziekanski saw before he made his fateful trip to Canada, coming along for the two-hour ride to the airport on Oct. 13, 2007.

Upon arriving in Vancouver more than 20 hours later, Dziekanski spent hours lost in the airport, unable to connect with his mother who was frantically searching for him in another area of the facility.

RCMP were called after Dziekanski, sweating and exhausted, started throwing furniture in the international terminal. Within seconds of arriving, the four officers stunned the man several times with a Taser, and Dziekanski died on the airport floor in the minutes that followed.

The amateur video of Dziekanski's chilling screams and his encounter with police will be the epitaph left for most Canadians, but his friends and neighbours recall a different man, kind and friendly but also with his own share of flaws, eager to start a new life.

Dibon was hospitalized shortly after Dziekanski's death.

"He's had a hard time dealing with that," says Kosteckyj.

Dibon's absence, along with the inquiry testimony last week of others who knew Dziekanski in Gliwice, Poland, adds depth to the man Dziekanski's supporters have angrily accused government and police lawyers of trying to vilify.

He loved geography and read many books about the country that was to be his new home, the inquiry heard.

He played chess and gardened.

He may have had some trouble with the law as a teenager. He smoked and drank.

He was terrified of flying.

"Like a normal person," says Iwona Kosowska, offering a simple explanation when asked to describe her former neighbour.

"He was a very, very good man."

Dziekanski was born in the town of Pieszyce in southern Poland and later moved with his mother to Gliwice, a small industrial city not far from the borders with Slokavia and Czech Republic.

He lived in the same apartment with his mother, Zofia Cisowski, for much of his life, until she moved in 1999 to Kamloops, B.C., where she found work as a janitor.

After Cisowski left, Dziekanski lived with Dibon's mother, Elzbieta, although it's still not clear whether they were romantically involved, and if so for how long.

While he was trained to typeset in a print shop, by the time he left for Canada he was mostly doing odd jobs, heavy labour or handy work. Without a full-time job or much money, his mother would send home cash from B.C.

He planned to learn English when he arrived and find a job, possibly working with his mother.

And he also wanted to travel across Canada to see a place he had only read about in the many books and atlases he had collected about the country.

His hobbies included playing chess and bridge with friends and working at a nearby garden plot given to him by a family member.

"I would play quite often chess with him and just before he left he gave me a gift of portable chess board," said Ryszard Krasinski, Dziekanski's friend of eight years.

"He had a huge collection of atlases and other geographical material and he had very deep knowledge of geography."

When he left for Canada, Dziekanski, who only spoke Polish, had barely been outside the country and never overseas.

His long trip to Vancouver was his first time flying, and the thought of being on a plane terrified him.

When a friend arrived to drive him to the airport, Dziekanski was in a panic, clutching a radiator, vomiting and refusing to leave.

The scene brings to mind the video of Dziekanski's final moments the next day in Vancouver, the would-be immigrant pacing around the international terminal, throwing furniture and rambling in Polish about smashing the area around him but also asking for help.

Dziekanski's neighbours insisted he didn't anger easily and was never aggressive -- a description echoed by border agents and airline staff who said he was calm and co-operative when they dealt with him.

RCMP lawyers at the inquiry have made much of Dziekanski's apparent legal troubles stretching back to an incident more than two decades earlier.

Dziekanski may have spent time in a reformatory school following a robbery when he was 17, but details have been foggy because it didn't result in a criminal record.

Police and prosecutors in Canada have also suggested Dziekanski was an alcoholic, but his neighbours say he was only a social drinker and had rarely, if ever, seen him drunk.

Whatever his problems, they weren't too much for Canadian immigration officials, who approved him to enter the country.

"He was talking about it quite often -- he told me he was going to Canada, where there is milk and honey," says neighbour and family friend Magda Czelwinska.

"He was very happy because he loved his mother very much and he couldn't wait to meet her."